Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ αγωνίζεται να διατηρηθεί και να στερεωθεί ο δημόσιος και ακαδημαϊκός χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης
ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ

Syspeirosis of the Hellenic University Teachers

http://sys.glotta.ntua.gr/ — e-mail: schema@cs.ntua.gr

ανακοινώσεις

ενημέρωση - δημοσιεύματα

οι θέσεις της

βήμα διαλόγου - κείμενα

διεθνής επικοινωνία

σύνδεσμοι (links) σε άλλες ιστοσελίδες

η σ' όλη την ΕΛΛΑΔΑ

Ιστοσελίδες της ΠΟΣΔΕΠ

επικοινωνία με τα μέλη της Συντονιστικής Γραμματείας

Αν είστε μέλος της γράψτε μας για να συμπεριληφθείτε στη λίστα αποδεκτών

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ

Άνοιξη 2002
 
Εμείς, οι αριστεροί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, μέλη της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών, μπροστά στα αιτήματα του κλάδου για την προάσπιση της αξιοπρέπειάς μας και του δημόσιου και ακαδημαϊκού χαρακτήρα του Ελληνικού Πανεπιστημίου και εισπράττοντας την κυβερνητική αδιαλλαξία αντιμετώπισής τους, νιώθουμε την ανάγκη να εκφραστούμε και πάλι πανελλαδικά και δημόσια. Στηρίζουμε χωρίς καμία επιφύλαξη ενεργά και με κάθε μέσο τον πανελλήνιο αγώνα των πανεπιστημιακών που συντονίζει η ΠΟΣΔΕΠ.

Οι διεκδικήσεις για τους μισθούς και τις συντάξεις μας πιστεύουμε ότι αποτελούν το κοινωνικό θεμέλιο της αυτοτέλειας και της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Αυτά αποτελούν, επίσης, το κύριο πλαίσιο της επιστημονικής εκπαίδευσης των νέων. Η κινητοποίηση των πανεπιστημιακών και οι χώροι διαλόγου, αποφάσεων και αγώνων που αυτή δημιούργησε, ενεργοποιώντας ενδιάθετες συλλογικότητες, τάραξαν τη φαινομενική ηρεμία των Ελληνικών Πανεπιστημίων και δημιούργησαν τις υλικές προϋποθέσεις για να τεθούν τα σοβαρά προβλήματα σε μια κρίσιμη καμπή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η επαναδραστηριοποίηση της Συσπείρωσης, σε πανελλαδική βάση και η δεδηλωμένη απόφαση των μελών της να στηρίξουν ενεργά την απεργία, προβάλλοντας ταυτόχρονα όλα τα μείζονα θέματα στα οποία κρίνεται ο δημόσιος και ακαδημαϊκός χαρακτήρας του Πανεπιστημίου, είναι αποτέλεσμα αυτού του αγωνιστικού περιβάλλοντος που δημιουργεί δυνατότητες και εμπνέει αισιοδοξία.

Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι έχουν και στο παρελθόν δώσει αγώνες για θεσμικές τομές δημοκρατικού χαρακτήρα. Παίρνοντας τη σκυτάλη από την απεργία των εκατό ημερών του ΕΔΠ και τις κινητοποιήσεις της δεκαετίας του '90, μπορούμε σήμερα να διεκδικήσουμε ξανά την ακαδημαϊκή μας υπόσταση ως πανεπιστημιακών δασκάλων που διδάσκουν και ερευνούν και ταυτόχρονα ν' αποκρούσουμε τις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές για την εκπαίδευση στην Ελλάδα και τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο.

Βασικός άξονας των προωθούμενων σήμερα εκπαιδευτικών πολιτικών είναι η μετάλλαξη του κοινωνικού αγαθού της γνώσης και της μόρφωσης σε απλό εξάρτημα των συντελεστών της παραγωγής μιας κοινωνίας που στηρίζεται στην παντοδυναμία του κέρδους και η υποβάθμιση των φοιτητριών και φοιτητών από υπό διαμόρφωση επιστήμονες σε καταναλωτές δεξιοτήτων και αυριανούς "απασχολήσιμους".

Ιδιαίτερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση υφίσταται συστηματικές διαρθρωτικές παρεμβάσεις που αφορούν τους θεσμούς, τη λειτουργία, τον ρόλο και τη χρηματοδότηση του Ελληνικού Πανεπιστημίου. Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια υποβαθμίζονται. Υποβαθμίζονται με τις πελατειακές "ανωτατοποιήσεις", με την ίδρυση νέων ΑΕΙ και Τμημάτων χωρίς καμία προϋπόθεση, με την τραγικά ανεπαρκή χρηματοδότηση των ΑΕΙ αλλά και με τη διαρκή περιθωριοποίηση των βασικών επιστημονικών σπουδών και της έρευνας. Με τις παρεμβάσεις αυτές απορρυθμίζεται η εκπαιδευτική και ερευνητική λειτουργία, εκθεμελιώνεται ο ακαδημαϊκός και δημόσιος χαρακτήρας του Πανεπιστημίου και, όπως διαφαίνεται, αποδίδεται ένας ρόλος περιφερειακός στο εκπαιδευτικό και ερευνητικό σύστημα της χώρας.

Οι αναδιαρθρώσεις που προωθούνται αποτελούν την Ελληνική εκδοχή των ενεργειών και των μέτρων της κυρίαρχης στην Ευρώπη νεοφιλελεύθερης πολιτικής που επιχειρεί με προκρούστειο τρόπο ν' αναμορφώσει την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και την επιστημονική έρευνα, στο πλαίσιο του «Ευρωπαϊκού χώρου της ανώτατης εκπαίδευσης» και του «Ευρωπαϊκού χώρου έρευνας», αντίστοιχα, όπως διαμορφώθηκε με τη συνθήκη της Μπολόνια και τη συμφωνία της Πράγας. Πρόκειται για την ακύρωση στην πράξη της "πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε μαζική κλίμακα" και για την υποκατάστασή της με μια "ευέλικτη, απλούστερη, συντομότερη, φαινομενικά αποτελεσματικότερη και λιγότερο δαπανηρή για το κράτος τριτοβάθμια εκπαίδευση", μη πανεπιστημιακή επί της ουσίας. Οι αλλαγές αυτές εξασφαλίζουν και τις προϋποθέσεις των συμφωνιών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) για την "απελευθέρωση της αγοράς υπηρεσιών εκπαίδευσης".

Η επικράτηση των κανόνων της αγοράς στη δημόσια εκπαίδευση και η εξώθηση των Πανεπιστημίων και των πανεπιστημιακών να κινηθούν επιχειρηματικά, όχι μόνο καταργεί την αυτονομία της επιστήμης, της έρευνας και της διδασκαλίας, αλλά, επίσης, διαπλάθει ένα νέο τύπο πανεπιστημιακού που αξιολογείται, πρωτίστως, ως προς την ικανότητά του να διασφαλίζει ιδιωτικούς πόρους και να διαχειρίζεται κονδύλια, με συνέπεια το εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο να θεωρείται πάρεργο.

Στο πλαίσιο αυτό η υποαμειβόμενη πανεπιστημιακή εργασία αποτελεί πολιτική επιλογή της κυβέρνησης και ο αγώνας των πανεπιστημιακών για αξιοπρεπείς συντάξεις και μισθούς δεν συνιστά μόνο αυτονόητο δικαίωμα μιας εργαζόμενης κοινωνικής ομάδας αλλά συνυφαίνεται με τα θεσμικά χαρακτηριστικά του Πανεπιστημίου και εντάσσεται στο συνολικό αίτημα της επαρκούς, δημόσιας χρηματοδότησης της εκπαίδευσης.

Η αδιαλλαξία της κυβέρνησης απέναντι στα δίκαια, όπως τα χαρακτήρισε η ίδια, αιτήματά μας έχει πολλαπλές ερμηνείες. Η στάση της απορρέει από τις γενικές πολιτικές συρρίκνωσης της κοινωνικής ασφάλισης και των εισοδημάτων των μισθωτών αλλά, επίσης, και ίσως περισσότερο, από την επιθυμία της να ελέγξει τους πανεπιστημιακούς εκείνους φορείς και χώρους που μπορεί ν' αντισταθούν στην απορρύθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου.

Απ' αυτή τη σκοπιά η επιτυχής έκβαση της απεργίας μας όχι μόνο θα δώσει λύση στα αυτονόητα συνταξιοδοτικά και μισθολογικά μας αιτήματα αλλά θ' αποτρέψει και την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στο σύνολο των πανεπιστημιακών θεσμών και διαδικασιών.

Συσπειρωμένοι στους συλλόγους και σε στενή σχέση με την ΠΟΣΔΕΠ συνεχίζουμε αγωνιστικά τον Σεπτέμβρη. Εάν η κυβέρνηση δεν βρει λύση τα Πανεπιστήμια θα παραμείνουν κλειστά τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά. Παράλληλα, δεσμευόμαστε ν' αναλάβουμε πρωτοβουλίες κοινής δράσης σε πανελλαδικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο.